Showing posts with label Women Journalist. Show all posts
Showing posts with label Women Journalist. Show all posts

Monday, April 25, 2022

ਵੋਮੈਨ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸੱਦਾ

25th April 2022 at 11:16 AM
ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਯੰਗ ਵੋਮੈਨ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ 


ਲੁਧਿਆਣਾ
: 24 ਅਪ੍ਰੈਲ 2022::(ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਟੀਮ):: 
ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੂਬਾਈ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਆਗੂ ਡਾ ਕੰਵਲਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡਿਓਂ ਆਈਆਂ ਇਹਨਾਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਾਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਡਾਵਾਂਡੋਲਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਹਿਬਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ। 
ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਇਸਤਰੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਲੁਧਿਆਣਾ ਸਥਿਤ  ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਈਸਡ਼ੂ ਭਵਨ ਵਿਖੇ  ਕਰਵਾਈ ਗਈ।  ਡਾ ਕੰਵਲਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕਿ  ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ  ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹਰ ਹੀਲੇ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਬੈਡਰੂਮਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰੱਖਣ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਰਚ ਰਹੇ ਹਨ ਉਦੋਂ ਇਸ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।  ਇਸ ਵੇਲੇ ਔਰਤ ਜਾਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਆਦਿ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਝਾਂਸੀ, ਵਿਮਲਾ ਡਾਂਗ ਅਤੇ ਸਵਿਤਰੀ ਬਾਈ ਫੂਲੇ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੈਨਰ ਵੀ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ। 
ਸੂਬਾ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਰਾਜਿੰਦਰਪਾਲ ਕੌਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਬੁਲੰਦ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਬੁਰਾਈਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹਿੱਕ ਡਾਹ ਕੇ ਲੜਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ।ਏ.ਆਈ.ਐਸ.ਐਫ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਵੀਨਰ ਕਰਮਵੀਰ ਬੱਧਨੀ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਇਸਤਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ  ਨੌਜਵਾਨ ਕਾਡਰ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਨ 'ਚ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਠਾਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ  ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਜਰਨਲਿਜ਼ਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਕਾਰਤਿਕਾ ਨੇ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ  ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ  ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਨਵੀਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਆਏ ਬਿਨਾ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਖੁਦ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ  ।
 ਡਾ ਅਰੁਣ ਮਿੱਤਰਾ ਜੋ ਕਿ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ  ਜੰਗ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਸੰਸਥਾ  ਦੇ  ਕੋ ਪ੍ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ  ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਉੱਦਮ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕੀਤੀ।  ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਭਾਟੀਆ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅੱਜ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ  ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਸੰਕੇਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਇਸਤਰੀ ਸਭਾ ਦੀ  ਨਵੀਂ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਨਵੇਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਭਰਮ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ  ਲੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਵਾਂਗੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭ੍ਰਮਭੂਲੇਖੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਅਗਵਾਈ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਨਾ ਹੈ। 
ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸਖਤ ਗਰਮੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੱਜ ਦੀ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮੋਗਾ, ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ, ਲੁਧਿਆਣਾ, ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ, ਪਟਿਆਲਾ ਅਤੇ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਤੋਂ  ਡੈਲੀਗੇਟ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਕਰਮਵੀਰ ਬੱਧਨੀ ਨੂੰ ਕਨਵੀਨਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਮਨਦੀਪ ਕੌਰ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ, ਡਿੰਪਲ ਰਾਣੀ ਤਰਨਤਾਰਨ, ਸਵਰਨਜੀਤ ਕੌਰ  ਫ਼ਾਜ਼ਿਲਕਾ, ਗਗਨਦੀਪ ਕੌਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਕੋ ਕਨਵੀਨਰ ਚੁਣੇ ਗਏ। ਊਸ਼ਾ ਛਾਂਗਾਰਾਏ, ਪੂਨਮ, ਇਸ਼ਰਤ ਸੋਨੀਆ ਕੌਰ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਅਤੇ ਬਿੰਦਰਪਾਲ ਐਗਜ਼ੈਕਟਿਵ ਮੈਂਬਰ ਚੁਣੇ ਗਏ। ਪੰਜਾਬ ਇਸਤਰੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ  ਭੈਣ ਜੀ ਕੁਲਵੰਤ ਕੌਰ ਲੁਧਿਆਣਾ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਤਰਨਤਾਰਨ, ਜੋਗਿੰਦਰ  ਜਲਾਲਾਬਾਦ ਅਤੇ ਹਰਜੀਤ ਢੰਡੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਵਾਈ।  ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੂਬਾ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਰਾਜਿੰਦਰਪਾਲ ਕੌਰ ਨੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕਰਮਵੀਰ ਬੱਧਨੀ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਡਾ ਕੰਵਲਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ ਜੀ ਉਚੇਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ  ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਹਿਯੋਗ  ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 

Wednesday, October 04, 2017

Protest 5 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ: ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਲੋਅ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਰੁਸ਼ਨਾਏਗੀ

ਪੀਪਲਜ਼ ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗਾ CPI ਦੇ  ਰੋਸ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ 
ਲੁਧਿਆਣਾ: 4 ਅਕਤੂਬਰ 2017: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ):: 
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੀ ਕੰਨੜ ਪੱਤਰਕਾਰ ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਕਤਲ ਨੂੰ।  ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੋਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੇ ਜੇ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂੰ ਭੌਮਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਲੂਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।  ਸਾਡੀ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਗੀ। ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਖਿਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਫੜੇ ਗਏ ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਕਾਤਲ। ਅਸੀਂ ਚੱਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇਹਨਾਂ ਜਾਂਬਾਜ਼ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਸੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ ਲੋਕ ਅਤੇ ਕਲਮਕਾਰ, ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜ਼ੁਬਾਨਬੰਦੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਦੌਰ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਤਲ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।   ਦੇਖ ਲੈਣਾ--ਸਾਡੇ ਕਤਲ ਤੇ ਵੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਫੇਰ ਕੋਈ ਬੋਲੇਗਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਤੇ ਅਜਿਹਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ, ਸਾਡੀ ਕਲਮ, ਸਾਡੀ ਆਜ਼ਾਦੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਿਆ? ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਕਤਲ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ  ਕਿਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ? 
ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਕਤਲ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਤੋੜੀ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਫ ਨਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵਿਚਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਗੌਰੀ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਿੰਨੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਮੀਡੀਆ ਵਾਲੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਸਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਰਸਤੇ ਦਿਖਾ ਗਈ ਹੈ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਅਨਮੋਲ ਸਬਕ ਦੇ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਲਮੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। 
ਗੌਰੀ ਕੋਲ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਕੱਢਣ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਪਰਚੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ ਪਰ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਇਹ ਪਰਚਾ ਘਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਹਮਖਿਆਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਿਰਫ 50 ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਟੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਿਰ ਗੌਰੀ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਰ ਬੁਖਲਾ ਗਏ।  ਗੌਰੀ ਦਾ ਪਰਚਾ ਬੰਦ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ ਰੋਅਬ ਦਿਤਾ  ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਮਕੀ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਸੈਂਸਰ ਲਾਉਣ ਲਈ ਆਖੀਰ ਗੋਲੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ 9 ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਹੱਥੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ  ਭੁੰਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।  ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਤੇ ਇਸ ਕਤਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ ਗਈ ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਐਸ ਆਈ ਟੀ ਬਣਾ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਾਤਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇ। 
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਨੋਟ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।  ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਮਚਲੇਪਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਣਗੇ। ਹੁਣ ਘਰ ਘਰ ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜ਼ੁਬਾਨਬੰਦੀ ਦਾ ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਦੌਰ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਤਕੜਿਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ---
ਬੋਲ, ਕਿ ਲਬ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ ਤੇਰੇ
ਬੋਲ, ਜ਼ਬਾਂ ਅਬ ਤਕ ਤੇਰੀ ਹੈ
ਤੇਰਾ ਸੁਤਵਾਂ ਜਿਸਮ ਹੈ ਤੇਰਾ
ਬੋਲ, ਕਿ ਜਾਂ ਅਬ ਤਕ ਤੇਰੀ ਹੈ
ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦੇਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ 5 ਅਕਤੂਬਰ 2017 ਨੂੰ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਸੀਪੀਆਈ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਰੋਸ ਵਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਰੋਸ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਇਕੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ। ਗੌਰੀ  ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਲੋਅ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਰੁਸ਼ਨਾਏਗੀ। ਜ਼ੁਬਾਨਬੰਦੀ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਸਾਨੂੰ ਨਵੀਂ ਹਿੰਮਤ ਦੇਵੇਗੀ। 

ਦ ਪੀਪਲਜ਼ ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ, ਲੋਕ ਮੀਡੀਆ ਮੰਚ, ਜਨ ਮੀਡੀਆ ਮੰਚ, ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ, 
ਸਤੀਸ਼ ਸਚਦੇਵਾ, ਪ੍ਰਦੀਪ ਸ਼ਰਮਾ, ਗੁਰਮੇਲ ਮੈਡਲੇ, ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ, ਪਰਮਜੀਤ ਔਜਲਾ, ਪਰਮਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਦਿਲਜੋਤ ਕੌਰ 

Friday, January 13, 2017

ਹੁਣ ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਵਾਲੇ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ

ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਜੁਕਾਮ ਹੋਰਾਂ ਤੀਕਰ ਫੈਲਾਉਣਾ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ
2 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਜਨਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਦੁਕਾਨ ਉੱਪਰ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਤੇ ਫੇਰ ਜਨਤਕ-ਜਮਹੂਰੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਰਿਹਾਈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਨਤਕ-ਜਮਹੂਰੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵੱਲੋਂ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਗੱਠਜੋੜ ਦਾ ਮੂੰਹਤੋੜ ਜੁਆਬ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਕਾ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਸ਼ੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਇਸ ਕਾਰੇ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ਼ ਇੱਕਜੁੱਟਤਾ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੀ।
ਪਰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ “ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼” ਬਣਾਉਂਦੀ ਇੱਕ “ਅਸਲੀ ਕਹਾਣੀ” ਦੀ ਬਾਤ ਵੀ ਛਿੜ ਪਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਨਕਲਾਬੀ ਆਗੂਆਂ, ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇਨਕਲਾਬੀ ਜਮਹੂਰੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਹਮਾਇਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਹ ਚਰਚਾ ਛਿੜ ਪਈ ਕਿ ਅਸਲ ’ਚ ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ‘ਲੁਕਾ’ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ “ਲੁਕਾਈ ਗਈ” “ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ” ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਪੋਰਟ  ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿੱਤੇ ਬਿਆਨ ਉੱਪਰ ਅਧਾਰਤ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਲੱਕੜਸਿਰਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਮਸਲਾ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਸੀ,
ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬੌਧਿਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੀ ਨਿਰਾਲੀ ਹੈ!!! ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇੰਨੇ ਸ਼ੱਕੀ, ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਢੰਗ ਨਾਲ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੇ-ਭਲੇ ਬੰਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਲ਼ਝ ਜਾਂਦਾ। ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ਼ ‘ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ’ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀ ਖੇਡ ਖੇਡੀ ਗਈ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਲਾਈ ਗਈ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ‘ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ’ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। 
ਅਸਲ ਚ ਇਹ ਮਾਮਲਾ 21 ਸਾਲਾ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਨਾਲ਼ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਲੁਧਿਆਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਸਨੀਕ ਹੈ ਤੇ ਬੀਐੱਸੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਹੈ। ਕਰੀਬ ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਸਾਲ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ਼ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਿੱਜੀ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਬਣਦੇ ਫਰਜਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਣ ਦੇਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। 31 ਦਸੰਬਰ  ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜਨਚੇਤਨਾ ਦੁਕਾਨ ’ਤੇ ਆ ਗਈ ਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਰੁਕੀ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਉਸਨੇ ਘਰੇ ਵੀ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ 1 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ਼ ਦੁਕਾਨ ’ਤੇ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭੈਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੀਜੇ, ਮਾਂ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਮਾ ਦੁਕਾਨ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਕੰਮ ਕਰਨੋਂ ਵਰਜਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ’ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਕੁੱਝ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ’ਤੇ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ‘ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਕਿਉਂ ਹਾਂ’, ਰਾਧਾ ਮੋਹਨ ਗੋਕੁਲ ਜੀ ਦੀ ‘ਧਰਮ ਕਾ ਢਕੋਸਲਾ’ ਤੇ ‘ਈਸ਼ਵਰ ਕਾ ਬਹੀਸ਼ਕਾਰ’ ਜਿਹੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਘੀ ਟੇਪ ਚਲਾ ਲਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਸੰਘੀ ਜੁੰਡਲੀ ਵੀ ਸੱਦ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਡੇ ’ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ, ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਦੇਸ਼-ਧ੍ਰੋਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਜਾਮ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ ਦੁਕਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਕੁੱਝ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਜਣ ਤੱਕ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਬੁਲਾ ਲਈ। ਪੁਲਿਸ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆ ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਜਵਾਬੀ ਧੱਕਾਮੁੱਕੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਾਡੇ ਉੱਪਰ 295 (A) ਤਹਿਤ ਪਰਚਾ ਦਰਜ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ਼ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਈ ਜਿੱਥੋਂ ਅਗਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਕੇ ਲਿਜਾਣ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਥਾਣੇ ਆ ਗਈ। ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦਰਮਿਆਨ ਤਿੰਨ-ਧਿਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਪੁਲਿਸ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦੀ ਮਰਜੀ ਜਾਨਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਸਮਰੱਥਾ ਪ੍ਰਗਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ASI ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬਿਆਨ ਵੀ ਦਰਜ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ “ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।” ਤੇ ਥਾਣੇ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨਾਲ਼ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਗਈ। ਇਹ ਸੀ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ “ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ” ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੁਲਿਸ ਕੁੱਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਾਹਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਜਥੇਬੰਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਮਸਲਾ ਸੀ।
ਪਰ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਦਦ ’ਤੇ ਆਏ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇਖਣ ਮਗਰੋਂ ਨੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਤੇ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਹੰਗਾਮਾ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਹਿਤ ਮੁਕੱਦਮਾ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਬਜਿੱਦ ਸਨ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ, ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭੜਕਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਤਹਿਤ ਹੀ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਬਨਾਮ ਵਿਗਿਆਨਕ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਜਮਹੂਰੀ ਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾਣੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਸੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਰੀਆਂ ਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਿਕਰ ਸੀ। 2 ਜਨਵਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸਾਨੂੰ ਥਾਣੇ ਚੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਾਡੀ ਹਮਾਇਤ ਵਿੱਚ ਥਾਣੇ ਧਰਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਜਨਤਕ-ਜਮਹੂਰੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਹੁਣ ਮਸਲਾ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ-ਜਮਹੂਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਵਾਲੇ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ:
(1) ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਇਨਕਲਾਬੀ-ਜਮਹੂਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆ ਸਨ ਉਦੋਂ ਕਈ ਇਨਕਲਾਬੀ ਤੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਕਹਾਉਂਦੇ ਲੋਕ “ਭਾਈ ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲ ’ਚ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲੈ” ਕਹਿ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕੇ ਖੜੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਇੰਝ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਸਨ।

(2) ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਉਸ ਤੋਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ’ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਬਦਨਾਮੀ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗਲਤ ਮਾਮਲਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਗਲਿਓਂ ਹੇਠਾਂ ਲੰਘਾਉਣੀ ਔਖੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਪਰ ਚੱਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ‘ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ’ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਨੀ ਇਹਨਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਗਵਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਔਰਤ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਨਾਹਰੇ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ-ਚੌਂਕੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ਼ ਬੱਝੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਕਿੱਤੇ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੀ ਚੋਣ ਆਦਿ ਦੇ ਮਸਲੇ ਵੀ ਇਹ “ਅਗਾਂਹਵਧੂ” ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
(3) ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਰਸੂਖ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ‘ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ’ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹਨਾਂ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ, ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਪਸੰਦਾਂ, ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਅਗਾਂਹਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਜੁਕਾਮ ਹੋਰਾਂ ਤੀਕਰ ਫੈਲਾਉਣਾ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਤੇ ਅਕਲ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਮੂਨਾ ਹੈ।
(4) ਹਮਾਇਤ ਕਰਨ ਆਏ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਇਹ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ “ਕਿਤੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੰਡੇ ਆਲਾ ਚੱਕਰ ਤਾਂ ਨੀਂ?” ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਸੜਾਂਦ ਮਾਰਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ? ਅਸਲ ’ਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਇਸੇ ਸੌੜੀ ਸੋਚ ਚੋਂ ਨਿੱਕਲ਼ਦਾ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁੜੀਆਂ ਬੱਸ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ’ਚ ਸਰਗਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਦੇਣੀ ਆਦਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਭਲਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ‘ਮੁੰਡੇ ਆਲਾ ਚੱਕਰ’ ਹੋਵੇ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਗਲਤ ਮੰਨਣਗੇ? ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣਨ ਦੇ ਉਸਦੇ ਜਮਹੂਰੀ, ਨਾਗਰਿਕ ਹੱਕ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਜਮਹੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਚ-ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਇਹ ਘਟਨਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦਾਨਾ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਸਮਾਜਕ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੰਗਿਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।”

Sunday, August 07, 2016

ਉਮਰ ਖਾਲਿਦ ਵੱਲੋਂ "ਸੱਚੀ ਆਜ਼ਾਦੀ" ਲਈ "ਜੱਦੋਜਹਿਦ" ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਦਾ ਸੱਦਾ

ਅਜਿਹੀ ਹਮਾਇਤ ਹੀ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ 
ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਾਲਿਨੀ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਬਸਤਰ ਵਿਚਲੀ ਹਕੀਕਤ
ਲੁਧਿਆਣਾ: 7 ਅਗਸਤ 2016: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ):
ਅੱਜ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਵਰਗੀ ਚਹਿਲ ਪਹਿਲ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੀ।  ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਜੇ ਐਨ ਯੂ ਤੋਂ ਉਮਰ ਖਾਲਿਦ ਅਤੇ ਬਸਤਰ ਤੋਂ ਮਾਲਿਨੀ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਬਸਤਰ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤਾਂ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਔਖੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਦਕਿ ਉਮਰ ਖਾਲਿਦ ਨੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਾਰੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਦਾਸਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਏਧਰੋਂ ਓਧਰ ਜਾਣਾ ਬੇਹੱਦ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਸਰੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਡੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਗਰ ਲਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗੱਲ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੁਧੀਜੀਵੀ ਵੀ ਸਨ।  ਪਾਰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਉਦੋਂ ਪੀਤਾ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਦੇ ਬੋਲ ਹਟਣ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਂ ਕੁ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰੇਕ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਉਮਰ-ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਲਿਤ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਬੇਹੱਦ ਆਉਦੀਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਉਹਨਾਂ ਕਿਹਾ-ਜਿਸ ਰਾਜ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚ ਸੋਨੀ ਸੋਰੀ ਨੂੰ ਜਿਣਸੀ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰੀ ਮੈਡਲ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 2000 ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਮਾਇਨਿਆਂ ਵਿਚ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਚਾਹੇ ਇਹ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।”  
ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਅੱਜ ਇਥੇ ਜਮਹੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸਭਾ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਿਚਾਰ ਮੰਚ ਵਲੋਂ ਅੱਜ ਸਥਾਨਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਵਿਖੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਫ਼ਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਅਤੇ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਦਮਨ” ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਜੇ.ਐਨ.ਯੂ. ਤੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਗੂ ਉਮਰ ਖ਼ਾਲਿਦ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ। ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਉਮਰ ਖ਼ਾਲਿਦ, ਮਾਲਿਨੀ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਤ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਜਗਮੋਹਣ ਸਿੰਘ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਏ.ਕੇ.ਮਲੇਰੀ, ਸਤੀਸ਼ ਸਚਦੇਵਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ। ਬਸਤਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬਲੀ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਦਰਅਸਲ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਚਾਰ­-ਮਾਰਗੀ ਸੜਕਾਂ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਭੇਜਣ ਲਈ ਵਿਛਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਤੇ ਸਿਖਿਆ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਹੁਣ ਮਿਸ਼ਨ-2016 ਤਹਿਤ ਹਵਾਈ ਬੰਬਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਆਦਿਵਾਸੀ ਵਸੋਂ ਨੂੰ ਨੇਸਤੋਨਾਬੂਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਮਾਓਵਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਪਿਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਵਸੀਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਵੈਮਾਣ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਹੀ ਅਖਾਉਤੀ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦੀ ਡੱਟਕੇ ਹਮਾਇਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡੇ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦਾ ਪੈਸਾ ਜੇ ਗ਼ਰੀਬੀ, ਭੁੱਖਮਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਕ­-ਜਤਾਈ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਉੱਪਰ ਖ਼ਰਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਘਪਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਪਰ ਹਰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੇਂਦਰਤ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਅੱਜ ਤਕ ਐਸੀ ਕੋਈ ਫ਼ੌਜ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਵਾਮ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਰੀਝ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕੇ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਹਾਲੀਆ ਵਿਰੋਧ ਲਹਿਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿ ਸਥਾਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ।
ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਾਲਿਨੀ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਨੇ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਨਹੱਕੀ ਜੰਗ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿੱਧੇ ਅਨੁਭਵ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਥੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਹਿਮ ਦੇ ਸਾਏ ਹੇਠ ਹੈ ਜਿਥੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਨੋਟ ਖ਼ਬਰ ਵਜੋਂ ਛਾਪਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਸਤਰ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਖਾਉਤੀ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਤ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਐਸੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਕਿ ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਵਾਮ ਦੇ ਉਜਾੜੇ, ਬਰਬਾਦੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਘਾਣ ਦੀ ਵਾਹਕ ਹੋਵੇ। ਐਸੇ ਮਾਡਲ ਵਿਰੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਕੇ ਹੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਦਰਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਸਭਾ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਜਗਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਝੂਠ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਸਹੀ ਤੱਥ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਿਜਾਕੇ ਲੋਕਰਾਇ ਬਣਾਉਣ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ, ਵਕੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਪਸੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਮਲੇਰੀ ਵਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਮਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਢਾਹੇ ਜਾ ਰਹੇ ਜਬਰ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈਨਿਰਣੇ ਦਾ ਹੱਕ ਦੇਣ, ਉਥੋਂ ਫ਼ੌਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ, ਅਫ਼ਸਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਾਲਮ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਕ ਹੋਰ ਮਤੇ ਰਾਹੀਂ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿਚ ਗਊ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਦਲਿਤਾਂ ਉੱਪਰ ਢਾਹੇ ਵਹਿਸ਼ੀ ਤਸ਼ੱਦਦ ਦੀ ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਖਿ਼ਲਾਫ਼ ਦਲਿਤਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਫ਼ਗਵਾੜਾ ਵਿਚ ਦਲਿਤ, ਸਿੱਖ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਿੰਦੂ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਇਕਮੁੱਠਤਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਗਈ।