Showing posts with label Poetess. Show all posts
Showing posts with label Poetess. Show all posts

Tuesday, December 25, 2018

ਸਾਹਿਤਿਕ ਸਿਆਸਤ ਦੀਆਂ ਤਿਕੜਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਇਰਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਦਾ ਤਰਜੁਮਾ ਦੇ ਲੋਕਅਰਪਣ ਸਮਾਗਮ ਮੌਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ 
ਲੁਧਿਆਣਾ//ਮੁਕੇਰੀਆਂ: 24 ਦਸੰਬਰ 2018: (ਕਾਰਤਿਕਾ ਸਿੰਘ)::
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਤੁਰ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲ ਪਲ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿੰਗਲ ਪੇਰੈਂਟ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਗਮ, ਸਮਾਜ ਦਾ ਗਮ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਬਿਖਰ ਜਾਣ ਦਾ ਗਮ...ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਕੂਨ ਦੇ ਦੋ ਪਲ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸੁਆਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਵਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ? ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਜਾਂ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਭਗੌੜਾਪਨ? ਚੋਣ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਰਨਾ ਆਸਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਿਊਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ। ਹਮਸਫਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਲੰਮਾ ਪੈਂਡਾ ਬੇਹੱਦ ਔਕੜਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਵਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।  ਦਰਦ ਦਾ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਬੜਾ ਲੰਮਾ ਸੀ--ਹੁਣ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ--ਪਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਗ਼ਜ਼ਲ ਲਿਖਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਾਫੀਆ, ਬਹਿਰ ਰਦੀਫ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝਮੇਲੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦਿਆਂ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੇਅਰ ਲਿਖਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਮਾਹਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਗ਼ਜ਼ਲ ਲਿਖਣੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਵਰਗ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਗ਼ਜ਼ਲ ਦੀ ਇਸ ਸਾਧਨਾ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।  ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ। 
ਦਿਲ ਸੇ ਜੋ ਬਾਤ ਨਿਕਲਤੀ ਹੈ--ਅਸਰ ਰਖਤੀ ਹੈ;
ਪਰ ਨਹੀਂ-ਤਾਕ਼ਤ-ਏ-ਪਰਵਾਜ਼ ਮਗਰ ਰਖਤੀ ਹੈ!
ਖਿਆਲਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ ਵਾਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਿਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਘੱਟ। ਛੇਤੀ ਕੀਤਿਆਂ ਕਦਰ  ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਅਧਿਆਪਨ ਦੇ ਕਿੱਤੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ ਅਧਿਆਪਨ। ਅੱਜਕਲ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਇਧਰਲੀਆਂ ਓਧਰਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਖਲਜਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਦੂਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿਕੜਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਤਾਬਾਂ ਛਪਵਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਸਨਮਾਨ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਣ ਸੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁੱਧ ਆਪਣੀ ਕਲਮ ਦਾ--ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਦਾ। ਇਸ ਮਾਣ ਦੇ  ਆਸਰੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਵਰਗੀ ਸੁਲਝੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਇਰਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰ੍ਕਾਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਰਿਲੀਜ਼ ਸਮਾਗਮ ਕਿਸੇ ਕਰਿਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। 
ਦਰਦ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਪਾਉਣੀ ਕੋਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਰਹਿਬਰ ਬਣਾਉਣਾ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਸਦਮਿਆਂ ਦੀ ਕੜਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਖਾਰ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। 
ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਇਰ ਦਾ ਕਲਾਮ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ।  ਇਸਤਰਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਕਲਾਮ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ 'ਤੇ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਥਾਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਤਰਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ 
ਜਹਾਂ ਨ ਪਹੁੰਚੇ ਰਵੀ--ਵਹਾਂ ਭੀ ਪਹੁੰਚੇ ਕਵੀ। 
ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਖੁਦ ਦੇ ਦਰਦ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਲਿਖਦਿਆਂ ਲਿਖਦਿਆਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ-ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਸ ਗੱਲ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਕਿ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਆਸਟਿੱਕਤਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ  ਰੱਬ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ। ਕਿਸੇ ਅਣਦਿੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ। ਹਾਂ-ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਖਿਆ--
ਹੋਣੀ ਟਲਦੀ ਵੇਖੀ ਨਾ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨਾਲ;
ਦਿਲ ਨਾ ਐਵੇਂ ਭਰਮਾਵੀਂ ਧਰਵਾਸਾਂ ਨਾਲ!
     ਸਨ 2005 ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਸਰਦਾਰ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਅਚਾਨਕ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇ ਗਏ। ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ। ਦਰਦ ਦੀ ਧੁੰਦ। ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸੱਲ। ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੱਥਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਕਰਿਸ਼ਮੇ ਵੀ ਤਾਂ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਹਿਤ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸ਼ੋਂਕ ਇਸ ਗਮਾਂ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਸਿਰਫ ਖੁਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ ਬਲਕਿ ਸਾਹਿਤ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਾ ਲਿਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਧਰੇ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਹਾਲਾਤ ਦਿਖਾਏ ਉਹਨਾਂ ਰੰਗਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਗਾ ਲਿਆ। ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਗ਼ਜ਼ਲ ਵੀ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ। ਇਹਨਾਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਨ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਬਰਜਿੰਦਰ ਚੌਹਾਨ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਲਿਖਿਆ:
ਵਿੱਛੜਿਆਂ ਸੀ ਮੈਥੋਂ ਜੋ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਣ ਕੇ;
ਧੜਕਣ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦੈ ਵੇਖ ਸਵਾਸਾਂ ਨਾਲ!
ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਰਵਈਏ, ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਦੀ ਆਸ--ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਡਮ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਇਹਨਾਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ:
ਆਪਣਿਆਂ ਨੇ ਜੋਕਾਂ ਵਾਂਗੂ ਚੂਸ ਲਿਆ;
ਗੈਰਾਂ ਵੱਲੇ ਤੱਕਾਂ ਕੀਕਣ ਆਸਾਂ ਨਾਲ। 
                           ਧੋਖੇ ਵੱਸੀ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਜ਼ਮੀਰਾਂ ਵਿੱਚ;
                          ਟੁੱਟੀ ਜਾਂਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ। 
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਰੇ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤੀ। ਨਾਸਤਿਕ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੰਦਰਲੀ ਮਨੋਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਅਡੰਬਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਹੀ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ:
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨੇ ਬਾਬਰ ਤੇ ਨਾਨਕ;
ਜਿਹਨੂੰ ਚਹੁਨੈਂ ਮਿਲ ਲੈ ਹੋਸ਼ ਹਵਾਸਾਂ ਨਾਲ। 
ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਗਮ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਇਹੀ ਹੈ ਹਕੀਕਤ। ਅਸੀਂ ਮੰਨੀਏ ਜਾਂ ਨਾ--ਦੱਸੀਏ ਜਾਂ ਨਾ ਪਰ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਗਮ-ਕੋਈ ਣ ਕੋਈ ਦਰਦ ਅਸੀਂ ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਲੁਕੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਲੀਕਾ ਜੋ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਕੋਲ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਖੋ ਜਰਾ ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਰ:
ਕਰ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇਕ਼ਰਾਰ ਤੂੰ
ਧਰ ਗਿਆ ਮੇਰੀ ਤਲੀ ਅੰਗਿਆਰ ਤੂੰ ।

ਦਰਦ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਜੇ ਮਿਣਨੈ ਜ਼ਰੂਰ ,
ਤੋਲ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਤੂੰ |
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਸਫਲ ਹੋਵੇ। ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਦੀ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਸਭਨਾਂ ਤੀਕ ਪਹੁੰਚੇ। "ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਦਾ ਤਰਜੁਮਾ" ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਵਿ ਜਗਤ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਚਲੰਤ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹ ਮਿਸਾਲ:
ਦੀਵਾਲੀ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਠ ਨਵੰਬਰ 2018 ਨੂੰ ਬਲਜੀਤ ਸੈਣੀ ਨੇ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਕੁ ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੋਸਟ ਫੇਸਬੁਕ 'ਤੇ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀ:
ਲੋ ਜੀ ਤਿਓਹਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਤੋਂ ਕਿਆ,
ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ਦਿਤੇ ਰਹਿਣਾ ਤੋਂ ਬਨਤਾ ਹੈ ਨ!
ਆਪਕੋ ਨੋਟਬੰਦੀ ਦਿਵਸ 
8 ਨਵੰਬਰ ਕੀ ਹਾਰਦਿਕ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ 
                                                   

Saturday, July 07, 2018

ਕਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬਨਾਮ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਜੰਗ ਦਾ ਬਿਗਲ//ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧਾ

Jul 2, 2018, 7:07 AM
ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖਣੀ ਸਾਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਵੇਗੀ
ਲੇਖਿਕਾ ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧਾ 
ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਓਨਾ ਚਿਰ ਖ਼ਤਰੇ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਛੰਨ ਸਿਰ ਤੇ ਆਣ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸੋਚਣ ਲਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਦਾ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਰੁਝਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸੀ,ਅਸੀਂ ਅਣਭੋਲ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।  ਸਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਖਾਲ ਵਗਦੇ ਸਨ, ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਗੌਲ਼ੀ। ਟਾਵਾਂ ਟਾਵਾਂ ਅਫ਼ੀਮ ਅਤੇ ਭੁੱਕੀ ਦਾ ਅਮਲੀ ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।  ਯੂ ਪੀ , ਬਿਹਾਰ ਦਾ ਮਜ਼ਦੂਰ ਤਬਕਾ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜ਼ਰਦੇ ਦੀ ਸੌਗਾਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਇੱਧਰ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਵਗਦੇ ਖਾਲ਼ ਵਧਦੇ ਵਧਦੇ ਦਰਿਆ ਬਣੇ, ਅਸੀਂ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਟੈਕਸ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ,  ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਖਬਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਵਿਆਹਾਂ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ  ਸਟੇਟਸ ਸਿੰਬਲ ਬਣ ਗਈ। ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਇਕੱਠੇ ਬਹਿ ਬਹਿ ਕੇ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਨਿੱਕਲਦੇ ਨਿੱਕਲਦੇ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਓਆਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਕਈ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਨਿੱਕਲ ਗਏ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਾਲਜਾਂ ਦੇ ਹੋਸਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਕੈਪਸੂਲ ਖਾਂਦੇ ਨੇ ਮੁੰਡੇ , ਓਦੋਂ ਏਹੋ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਬੜੀਆਂ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਪ੍ਰ੍ਤੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।  ਫਿਰ ਆਹ ਚਿੱਟਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿੱਧਰੋਂ ਆ ਗਿਆ ....ਬਸ ਜਾਨ ਦਾ ਖ਼ੌਅ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹ ਹੈ ਕੀ ਬਲਾ ?...ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ  ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਏਨਾ ਜਰੂਰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਹਨੇ ਇਹਦਾ ਸਵਾਦ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੱਖ ਲਿਆ, ਮੁੜ ਇਹਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਮਹਿੰਗੇ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਹਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚੀ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥੋੜਾਂ ਅਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਮਾਪਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੱਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕੁੱਤੇ-ਖਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਧੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਔਖੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤ ਪੜ੍ਹਾਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਸ ਮੁਤਾਬਕ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਗੁੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਕੇ ਵਿਹਲੇ ਫਿਰਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਉਪਰਾਮ ਅਤੇ ਬੇ-ਇਜ਼ਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਿਸੇ ਵਿਹਲੀ ਢਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਤੀਤ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।  ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਕਾਰ ਫਿਟਕਾਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਧਸਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੱਤੋ-ਪਹਿਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ  ਹਨ| ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਹਲੇ ਫਿਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।  ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕਰੀਏ।  ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਕੂਲ ਕਾਲਜ ਲਗਾਤਾਰ ਸਫੈਦਪੋਸ਼ ਨਫਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਨੌਕਰੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦੇਸੀਂ ਲਿਜਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਮਾਉਣ ਖਾਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਮ ਉਮਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਓਥੋਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਵੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਪਰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਭਿਣਕ ਨਹੀਂ ਪੈਣ ਦਿੱਤੀ। ਇਓਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਖਾਏ ਸਬਜ਼ ਬਾਗਾਂ ਨੇ ਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਿੱਧੇ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀਂ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀ ਬਣਦੀ ਬਣਦੀ ਇੱਕ  ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਬਣ ਗਈ | ਟਰੈਵਲ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਇਸੇ ਆੜ ਹੇਠ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਠੱਗੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਘੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਆਲਮ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 
                                                          ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਸਾਡੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹਨ।  ਵੋਟਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡਾਂ / ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਵੰਡਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਆ ਕੰਮ ਆ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ   ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਮੀਦਵਾਰ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ/ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੋਟਰਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਮੁਫ਼ਤ ਵੰਡਦੇ ਹਨ .....ਸ਼ਰਾਬ , ਅਫ਼ੀਮ , ਭੁੱਕੀ , ਬੀੜੀਆਂ, ਸਿਗਰਟਾਂ ....ਅਤੇ ਹੁਣ ਆਹ ਚਿੱਟਾ ਵੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿੰਡ/ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੁਹੱਲਿਆਂ  ਵਿੱਚ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਾਸ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ  ਇਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਬੰਦੇ ਇਹ ਨਸ਼ੇ ਲੋੜਵੰਦ ਵੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਡੋਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਓਦੋਂ ਕਿਓਂਕਿ ਇਹ ਮੁਫ਼ਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਗੌਲਦਾ। ਪਤਾ ਓਦੋਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰਦ ਲੋਕ ਘਰੋਂ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕੇ ਨਸ਼ਾ ਖਰੀਦਦੇ ਹਨ। ਉਮੀਦਵਾਰ ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਘਾਟੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਸ਼ਈ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਕਮੀਨੇ ਸਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਿਆਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉੱਜੜਨ ਜਾਂ ਵਸਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਿਛਲੀ ਨਾਲ਼ੋਂ ਦੋ ਰੱਤੀਆਂ ਉਤਾਂਹ ਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਜੋ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਮਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਕਾ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹੱਥੋਂ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਕਮਾਈ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਛਤਰੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮਾਲੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਚੋਰ ਚੋਰ ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਸੇਰੇ ਭਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਵੀਂ ਆਈ ਸਰਕਾਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਹੀਂ ਫੋਲਦੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਨਰਮ ਰਵੱਈਆ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹੋ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਮੁਫ਼ਾਦ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਜੇ ਚਾਹੁੰਣ ਤਾਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ? ਖ਼ੈਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖਣੀ ਸਾਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਲਾਮਬੰਦ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਕਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡਾਂ /ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਈਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਛੁਡਾਈ ਕੇਂਦਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਬੀੜਾ ਉਠਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਨਿਰਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਗਰ ਪੈਰਵੀ ਵੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਓਹੀ ਰਾਹ ਨਾ ਅਪਣਾ ਲੈਣ। ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਵਿਹਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਲਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਠਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ ਕਿ ਕੋਈ ਕੰਮ ਵੱਡਾ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸਕਾਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਹਿਰਦ ਰੁੱਖ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗੱਭਰੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਓਂ ਬੇ-ਇਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਪਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਤਿਥ ਤਿਓਹਾਰਾਂ, ਗੁਰ ਪੁਰਬਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੰਗਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੌਲਤਮੰਦ ਲੋਕ ਇਸ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਅਸਲ ਪੁੰਨ ਖੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਰੱਖਣ ਦੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਤੁਕ ਨਹੀਂ। ਆਓ ਰਲਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰੀਏ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਹੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਾਹੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਹਿਰਦ ਯਤਨ ਕਰੀਏ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਕਲਾਬ ਲਿਆਉਣਾ ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਹੋਈ ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬੁੱਧੀ ਜੀਵੀਓ ! ਆਓ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੰਵਾਰਨ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਕਰੀਏ ....ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਹਿਰਦ ਯਤਨ। 

Thursday, March 29, 2018

ਸ਼ਹੀਦ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੁੱਤ-ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸਾਜ਼ਿਸ਼?

ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਵਲ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਕਰੀਰ 
ਫੇਸਬੁੱਕ: 29 ਮਾਰਚ 2018: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ//ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਡੈਸਕ)::
ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਦਾ ਦਰਜ ਨਾ ਦੇਣ, ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਬੁੱਤ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਣ ਵਾਲੀ ਨਾਟਕੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੌਰੀ ਲੰਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰੋਸ ਵਖਾਵੇ ਜਾਰੀ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਾਮਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਨਮਾਨ  ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ "ਅਪਮਾਨ" ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਸ਼ੀਲੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਗੀ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਮਾਮਲਾ। ਇਹ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਇੱਕ ਐਂਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨੇ। ਇਹ ਲੇਖਿਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ।
ਟੀਵੀ ਐਂਕਰਿੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਣ ਵਾਲੀ ਲੇਖਿਕਾ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਵਲ ਨੇ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮੀ ਇਹ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਖੁਲਾਸਾ ਆਪਣੀ ਫੇਸਬੁੱਕ ਲਾਈਵ ਸਪੀਚ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਜਲਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸ਼ਹੀਦ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੁੱਤ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਨੋਟਿਸ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਗਾੜਣ  ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਬੁੱਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬੁੱਤ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗੱਲ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਅੱਡਿਆ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਹੀਦ ਨੂੰ ਹੱਥ ਅੱਡਦਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਖਿਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਵਲ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਸ ਲਾਈਵ ਸਪੀਚ ਨੂੰ ਨਾਲੋਂ ਨਾਲੋਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸੀ। ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਜਣ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਨ। ਇਸ ਫੇਸਬੁੱਕ ਸਪੀਚ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਵਲ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦੇ ਵੱਜੋਂ ਉਭਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਰਹੀ ਉੱਥੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਵੇਂ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਫਾਇਦਾ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲੋਕ ਮੁਹਿੰਮ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਹ ਹਨ ਕੁਝ ਕੁ ਟਿੱਪਣੀਆਂ:
Summy Samria · 9:25 ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਵਾਜ਼ਿਬ ਹੈ,ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਕਿ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਅਜੇ ਜਿੰਦਾ ਨੇ....ਬਹੁਤੇ ਤਾਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ ਪਰੋਖੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
Onkar Kanda Astro · 8:51 ਉਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਜਿਹੜੇ ਭੰਗੜਾ ਵਾਲੇ ਬੁੱਤ ਲੱਗੇ ਆ...ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਸੱਚਾ ਲ਼ੱਗਦਾ...
Onkar Kanda Astro · 4:47 ਗੁਸਤਾਖੀ ਮਾਫ......ਬੀਮਾਰ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ?ਬੁੱਤ
Santokh Bhana · 7:39 ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਹਾਂ
Santokh Bhana · 3:41 ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ
ਇਸ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਬਹਾਦਰ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਵਿਚਾਰਾ ਜਿਹਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਖਤਰਨਾਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਵਲ ਵਧਾਈ ਦੀ ਪਾਤਰ ਹੈ।




Wednesday, November 08, 2017

ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕਵਿੱਤਰੀ ਸੰਮੇਲਨ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਸ਼ੁਰੂ

ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਸ ਰਵਾਨਾ 
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ: 7 ਨਵੰਬਰ 2017:(ਪੁਸ਼ਪਿੰਦਰ ਕੌਰ//ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ):: 
ਉਂਝ ਤਾਂ  ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਨੂੰ  ਕਿਸੇ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਪਰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਹਿਲਾ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਇਹ ਵੀ ਅਜੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਅਜਿਹੇ ਤਜਰਬੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਪੋਇਟੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਵੱਲੋਂ ਅਕਸਰ ਕਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਤ ਹੋਵੇਗੀ ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਵੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਵਰਗ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ ਵਰਗ ਵੱਲੋਂ ਦੱਬੀ  ਸੁਰ ਵਿੱਚ   ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਖਦਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਸੰਮੇਲਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਮਰਤ ਸੁਮੇਰਾ, ਡਾਕਟਰ ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਸੋਹਲ, ਡਾਕਟਰ ਜਗਦੀਸ਼ ਕੌਰ ਅਤੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਜੈਪਾਲ ਦਾ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।  ਇਸ  ਆਯੋਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ  ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹਰ ਸ਼ਾਇਰਾ ਇਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਆਪੋ  ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ  ਜਿੰਨੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਅਤੇ ਉਸਾਰੂ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੇ ਮੰਚ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਿਸਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਧਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਸਪੀਡ ਨਾਲ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। 
ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਕਲਾ ਭਵਨ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਤਿੰਨ ਰੋਜ਼ਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਵਿੱਤਰੀ ਸੰਮੇਲਨ 'ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਲਈ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ੋ ਖਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।  ਪੰਜਾਬ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਸੋਹਲ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਮੇਲਨ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਮਰੀਕਾ, ਕੈਨੇਡਾ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਹਾਲੈਂਡ, ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਮਾਰੀਸ਼ਸ ਆਦਿ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਾ ਮੌਕਾ ਸਮਝਿਆ ਹੈ। ਮੈਡਮ ਗੁਰਮੀਤ ਸੰਧਾ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ।ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਪਿਸੀ ਦੀ ਫਲਾਈਟ  ਹੈ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਆਪਣੇ ਤਰਜੀਹੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੜੀਂਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। 
ਪੰਜਾਬ ਕਲਾ ਭਵਨ ਵਿਚ ਅੱਜ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਵਿੱਤਰੀ ਸੰਮੇਲਨ ਦੀ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸ਼ੀਨਾ, ਪਿੰਡ ਆਲੇਚੱਕ (ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ) ਅਤੇ ਸੰਮੇਲਨ ਦੀ ਸਪੋਕਸਪਰਸਨ ਸਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂੰ ਪਿੰਡ ਘੁਮਾਣ (ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਮੇਲਨ ਲਈ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਤੋਂ 30 ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ  ਇਹ ਜੱਥਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ 'ਚ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੂਬਾ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਯੋਤੀ ਬਦਾਨੀ, ਜਿਤਿਕਾ, ਮੰਜੁਲਾ ਦੇਵੀ, ਅੰਬੀਕਾ, ਕਾਵਿਆ ਸ੍ਰੀ, ਪੂਜਾ, ਨੀਲ ਗੰਗਾ, ਪ੍ਰਖਮਿਮਾਂ, ਕਮਲਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੰਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ ਸੋਹਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਕਲਾ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਡਾ. ਐਮ.ਐਸ. ਰੰਧਾਵਾ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵਿਖੇ 9 ਤੋਂ 11 ਨਵੰਬਰ ਤੱਕ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਸੰਮੇਲਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਰਬ ਭਾਰਤੀ ਕਵਿੱਤਰੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਵਿਚ ਨੇਪਰੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸੰਮੇਲਨ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਪੰਜਾਬ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਇਸ ਸੰਮੇਲਨ ਪ੍ਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ ਉੱਥੇ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਆਯੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਕਲਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏਗੀ ਉੱਥੇ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਬੌਧਿਕ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਦਾ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਇਸੇ ਤਰਜ਼ 'ਤੇ ਕਹਾਣੀ,  ਲੇਖ, ਖਬਰਾਂ  ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ  ਆਯੋਜਨ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣਗੇ। 

Sunday, October 30, 2016

ਸੀਨੇ ਚੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਗਨੀ ਕਾਇਆ ਚੋਂ ਢਾਲ ਦੀਵੇ//ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ

Saturday: 29 Oct 2016 at 08:08 AM by Whatsapp  
ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਰੱਤ ਅਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਬਾਲ ਦੀਵੇ
ਸੀਨੇ ਚੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਗਨੀ ਕਾਇਆ ਚੋਂ ਢਾਲ ਦੀਵੇ
ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਰੱਤ ਅਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਬਾਲ ਦੀਵੇ

ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਦੀਵੇ, ਪਾਵਨ ਖ਼ਿਆਲ ਦੀਵੇ
ਤੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਬਾਹਰੋਂ ਨ ਭਾਲ ਦੀਵੇ

ਸੰਜੋਗ,ਹੁਸਨ,ਹਸਤੀ, ਬਿਰਹਾ,ਵੈਰਾਗ, ਮਸਤੀ
ਤੇਰੀ ਨਦਰ ਨਾਲ ਜਗਦੇ ਕਿੰਨੇ ਕਮਾਲ ਦੀਵੇ

ਜਗਣਾ ਜੋ ਭੁਲ ਗਏ ਨੇ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਰੁਲ ਗਏ ਨੇ
ਕਰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ, ਡਿੱਗੇ ਉਠਾਲ ਦੀਵੇ

ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਬਲਣਾ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਜਗਣਾ
ਕਰਦੇ ਹਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦਾ ਕਦ ਨੇ ਮਲਾਲ ਦੀਵੇ

ਸ਼ਿੱਦਤ, ਹੁਨਰ, ਵਫ਼ਾ ਦੇ, ਸੱਚ, ਸਿਦਕ, ਆਸਥਾ ਦੇ
ਮੇਰੇ ਸਫ਼ਰ 'ਚ ਤੁਰਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦੀਵੇ

Sunday, June 12, 2016

ਦੁਖਤਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਲੋਕ

ਰਲੀਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ ਡਾਕਟਰ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਨੇ
 ਲੁਧਿਆਣਾ: 11 ਜੂਨ 2016: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ): 
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਨਿਕਲੇ-ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਇਸਦਾ ਅੰਨ ਖਾ ਕੇ, ਇਸਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਨਾਲ ਧ੍ਰੋਹ ਕਮਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਸਿਆਸੀ ਆਕਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵੀ ਮਾਰ ਲਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਕਰਮ ਵੀ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਨਿਕਲੇ-ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਹੱਸਦੀ ਵੱਸਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਲਾਂਬੂ ਲਾਉਣ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸੁਆਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੁਦ ਦਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ-ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਆਪ ਡੱਬੂ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਲਹੂਲੁਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਜਾਬ ਬਾਰ ਬਾਰ ਟੁਕੜੇ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਜਾਬ ਬਾਰ ਬਾਰ ਜ਼ਿਆਦਤੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ 'ਤੇ ਵਪਾਰਕ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੁਨਾਫਿਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। 
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ ਜਿਹੜੇ ਦੂਰ ਬੈਠ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਦਰਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹਨਾਂ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਸਰਾਭਾ ਨਗਰ ਦੀ ਮੇਨ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋਟ  ਬ੍ਰੈਡ ਵਿਖੇ। ਥਾਂ ਥੋਹੜੀ ਸੀ ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਮੇਲ ਮੌਕਾ ਡਾਕਟਰ ਸੋਨੀਆ ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਪੁਸਤਕ "ਦੁਖਤਰ"--ਅਰਥਾਤ ਬੇਟੀ---ਮਤਲਬ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤਾਰਨ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਉਰਦੂ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਸੋਨੀਆ ਨੂੰ ਹਿੰਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰ ਸੋਨੀਆ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਐਂਕਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਕੱਥਕ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਹੰਸੂ ਹੰਸੂ ਕਰਦੇ ਇਸ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚੇਹਰੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਦਰਦ ਦੀ ਰੇਖਾ ਜਿਹੀ ਉਭਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਧੂਬਾਲਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਦ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਦਰਦ ਹੈ। ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਦਰਦ, ਰਾਂਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਦ, ਜਿਹੜਾ ਪੰਜਾਬ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿਧ ਸੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦਿਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਦਰਦ।  ਆਏ ਦਿਨ ਰੇਪ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੇ ਇਖਲਾਕੀ ਨਿਘਾਰ ਦਾ ਦਰਦ। ਇਹ ਦਰਦ ਡਾਕਟਰ ਸੋਨੀਆ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੰਜਾਬ ਲੈ ਆਇਆ। 
ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਰਲੀਜ਼ਿੰਗ ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਸੀ।  ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਚ 'ਤੇ ਲੈ ਆਂਦਾ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੋਂਸਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਯਕੀਨ ਦੁਆ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੇ। 
ਕਿਤਾਬ ਰਲੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਡਾਕਟਰ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਨੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਰਾਜਿੰਦਰ ਪਾਲ ਕੌਰ ਵੀ ਸੀ। ਕਲਮੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਚੌਹਾਨ ਵੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੀ। ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕੁਝ ਓਹ ਲੋਕ ਆ ਮਿਲੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਸੰਕਲਪ ਹਨ। ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਕਲਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਰੰਗਮੰਚ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਫਿਲਮਸਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ। 

Friday, February 05, 2016

ਗੱਜਣਮਾਜਰਾ (ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ) 'ਚ ਫਿਰ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਈ ਲੋਕ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਮਸ਼ਾਲ

ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਬਣੇ ਆਕਰਸ਼ਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ 
ਮਨਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿਆਸਪੁਰਾ ਨੇ ਕਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ 
ਗੱਜਣਮਾਜਰਾ (ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ) ਤੋਂ ਪਰਤ ਕੇ ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ:
ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਵਿਦਿਅਕ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਅ ਜਹੇ ਚਮਕ ਦਮਕ ਵਾਲੇ ਆਯੋਜਨ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਤੀਜੇ ਨੇਤਰ  ਨੂੰ ਖੋਹਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੁਣ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਤਾਰਾ ਵਿਵੇਕ ਕਾਲਜ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਤੇ ਇਸ ਰੁਝਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਾਇਆ ਪਾਇਨਿਯਰ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਗੱਜਣਮਾਜਰਾ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਸ੍ਵ ਸਮਾਗਮ।  ਇਹ ਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ। ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾ ਦੇਂਦੇ ਬੋਲ, ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਅੰਦਾਜ਼, ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਾਸਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਸਿਧੇ ਸਾਧੇ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਰਬਾਰੀ ਰਾਗ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਚੇਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਕਲਮਕਾਰ ਨੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਚ ਹੀ ਬੋਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਹੋਂਦ ਚਿਲੜ ਵਾਲਾ ਸਚ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆ ਕੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਮਨਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿਆਸਪੁਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਚੇਚੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਦਮਸ਼੍ਰੀ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਕਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੇਧਿਆ ਅਤੇ ਮਨਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿਆਸਪੁਰਾ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਇਸ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਸੰਚਾਲਕ ਜਸਵੰਤ ਮੰਡੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਆਂਦੇ।  ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਮਗਰੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ ਨਿਘਰ ਰਹੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ  ਕੁਝ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਘਰ ਗਏ  ਹੋਣਗੇ। ਗਾਇਕ ਜਸਵੰਤ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤੋਰ ਲਿਆ। ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਹਥੋਆ, ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਰੁੜਕੀ ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਬਮਾਲ ਦੇ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਜੱਥੇ ਨੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਸਿੱਟਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬੜੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਲੂਣਾ ਦਿੱਤਾ। 

Sunday, March 08, 2015

ਸਿਮਰਤ ਸੁਮੇਰਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ

 ਚਾਰ ਗਜ਼ਲਾਂ 'ਚ ਸਮਾਇਆ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ 
 ਮੇਰੀ ਹੈ ਆਖਰੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਮਿਟਾ ਦੇਵੋ ਮਿਰੀ ਹਸਤੀ 
ਉਹਦੀ ਹਰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਨਦਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਮਿਹੀ ਚਾਹਤ ਦਿਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਕਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਰੁਕ ਜਾਣਾ, ਕਦੇ ਖ਼ਾਬਾਂ ਦਾ ਟੁਟ ਜਾਣਾ, 
ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਮੇਰੀ ਹੈ ਆਖਰੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਮਿਟਾ ਦੇਵੋ ਮਿਰੀ ਹਸਤੀ 
ਉਹਦੀ ਹਰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਉਹ ਦੀਵੇ ਬਾਲ਼ ਕੇ ਅਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ, 
ਅਨੂਠੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਤੁਸੀਂ ਚਲ ਬਾਗਬਾਨਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਸੋਹਲੇ ਵੀ ਗਾਵੋ,ਪਰ, 
ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੀ ਵਿਰਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ। 
ਇਬਾਦਤ ਬਹਿਰ ਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਜਾਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਕਿ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵੋ।
 ਦਿਓਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗਰ ਹੋਂਦ ਅਸਾਡੀ ਸੀ 
ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਰੁਖੜੇ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹਾਂ।  

ਟੁੱਟੇ ਹਾਂ ਐਪਰ ਅੰਬਰ ਦੇ ਤਾਰੇ ਹਾਂ। 
ਚਾਨਣ ਬਣ ਕੇ ਬਿਖਰੇ ਖੁਦ ਅੰਧਿਆਰੇ ਹਾਂ। 
ਦਿਨ ਹੈ ਕਾਲਾ ਬੇਸ਼ਕ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ 
ਦਾਮਨ ਦੇ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਿਤਾਰੋ ਹਾਂ। 
ਸੂਰਤ ੳਸਦੀ ਵੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ 
ਉਸਦੀ ਸੀਰਤ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਬਲਿਹਾਰੇ ਹਾਂ। 
ਸਾਡੇ ਵਾਅਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਲੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ, 
ਕਿਧਰੇ ਕਹਿ ਨਾ ਬੈਠੀਂ, ਬੇਇਤਬਾਰੇ ਹਾਂ। 
ਦਿਓਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗਰ ਹੋਂਦ ਅਸਾਡੀ ਸੀ 
ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਰੁਖੜੇ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹਾਂ। 
ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਾਂ ਖੂਬ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ 
ਡਟ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਪਰਬਤ ਵਰਗੇ ਭਾਰੇ ਹਾਂ। 
ਜਿਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅੰਬਰ, ਏਨੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, 
ਤੂੰ ਜਿਤ ਜਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਹਾਰੇ ਹਾਂ। 
 ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਹੱਬਤ ਹਾਰਦੀ 
ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ ਸਦਾ ਹਾਲਾਤ ਦੀ।  
ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਗੱਲ ਚੱਲੀ ਰਾਤ ਦੀ 
ਰਿਮਝਿਮੀ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੀ।
ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਕੇ 
ਕਿਉਂ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠੀ ਕਰੋਂ ਪਰਭਾਤ ਦੀ । 
ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਠਹਿਰ ਵੀ ਜਾਓ ਜਰਾ 
ਕਦਰ ਕੁਝ ਪਾਵੋ ਮਿਰੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਦੀ। 
ਖੇਲ ਕਿੰਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਹੋਰ ਸਨ 
ਖੇਡ ਖੇਡੀ ਬਸ ਤੁਸਾਂ ਸ਼ਹਿ ਮਾਤ ਦੀ। 
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਵਾਧੂ ਜਿਹੇ 
ਆਸ ਰੱਖਣ ਕੀਮਤੀ ਸੌਗਾਤ ਦੀ। 
ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਹੱਬਤ ਹਾਰਦੀ 
ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ ਸਦਾ ਹਾਲਾਤ ਦੀ। 
ਲੈਣ ਹਰ ਇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਣਾ 
ਫਿਰ ਕਥਾ ਬਣ ਜਾਏ ਨਿੱਕੀ ਬਾਤ ਦੀ।
ਉਦ੍ਹਾ ਨਾਮ ਆਵੇ ਇਬਾਦਤ 'ਚ ਮੇਰੀ 
ਜੋ ਤਸਬੀ ਉਠਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ।  
ਘਟਾ ਗ਼ਮ ਦੀ ਛਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਉਦ੍ਹਾ ਨਾਮ ਆਵੇ ਇਬਾਦਤ 'ਚ ਮੇਰੀ 
ਜੋ ਤਸਬੀ ਉਠਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਹੈ ਪਾਣੀ ਬਥੇਰਾ ਇਹ ਸਾਗਰ ਦੀ ਮਛਲੀ 
ਫਿਰੇ ਕਿਉਂ ਤਿਹਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਵਹੇ ਹੰਝ ਬਣਕੇ ਜੋ ਨੈਣਾਂ 'ਚੋਂ ਮੇਰੀ 
ਇਹ ਪੀੜਾ ਪਰਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਤੂੰ ਗੈਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਝੂਠੀ 
ਕਸਮ ਕਿਉਂ ਉਠਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਓਹ ਆਵੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਗ਼ਜ਼ਲ ਕੋਈ ਸੁਣਾਵੇ 
ਹੈ ਮਹਿਫਲ ਸਜਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਉਹ ਰਹਿਬਰ ਵੀ ਲਭਦਾ ਏ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਿਕ, 
ਇਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਦਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਪਪੀਹੇ ਨੇ ਫਿਰ ਅਜ ਘਟਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀ 
ਨਜ਼ਰ ਮੁੜ ਵਿਛਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ। 
ਉਕਾਬਾਂ ਨੇ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੀ 
ਉਡਾਰੀ ਲਗਾਈ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ।
 ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਰਗਾਂ 'ਚ ਅੱਗ ਬਣਕੇ
ਦਿਲ 'ਚ ਮੇਰੇ ਜੁ ਖੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਕੁਝ ਜਨੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।
ਮਨ 'ਚ ਹਾਲੇ ਸਕੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਰਗਾਂ 'ਚ ਅੱਗ ਬਣਕੇ
ਦਿਲ 'ਚ ਮੇਰੇ ਜੁ ਖੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਨੈਣ ਕਿਉਂ ਬਰਸਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ
ਪੀੜ ਦੀ ਮੌਨਸੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਫਲਸਫਾ ਹੈ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਬਤ
ਖੇਡ ਹੈ ਕਾਰਟੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਖੰਡਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਮਰ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ
ਸਿਰਫ ਰਹਿੰਦਾ ਸਤੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਤਨ 'ਚ ਤਾਂ ਰੰਗ ਰਾਗ ਨੇ ਸਾਰੇ
ਰੂਹ 'ਚ ਕੁਝ ਪੁਰਸਕੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।

ਸਿਲਸਿਲਾ ਇਹ ਕਦੋਂ ਕੁ ਮੁੱਕੇਗਾ
ਖ਼ਬਰੇ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਜੂਨ ਬਾਕੀ ਹੈ ।