Showing posts with label Mythology. Show all posts
Showing posts with label Mythology. Show all posts

Wednesday, October 24, 2012

ਮਿਥਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਰਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸਾਹਿਤ

ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਸਿਰਜ ਰਹੀ ਹੈ ਅੱਜ ਦੀ ਕਲਮ
ਡਾਕਟਰ ਲੋਕ ਰਾਜ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਹਤਵਪੂਰਣ ਅਤੇ ਚਲੰਤ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋਹੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਆਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਨੇ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦਾ ਨੋਟਿਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਲਿਖਿਆ,"ਯਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਏਨੀ ਕੁ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ.....ਰਾਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਦਰਸ਼ਾਉਣ ਲਈ ਰਾਵਣ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਣ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬਡ਼ਾ 'ਜਤੀ-ਸਤੀ' ਪੁਰਖ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਤਕ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ!" ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਰੀ ਸਥਿਤੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ,"ਭਲੇ ਲੋਕੋ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਰਮਾਇਣ ਨਾਮ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾਸ ਰਾਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਨੇ......ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਖੇਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਘਟੀਆ ਵਿਓਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਸੇ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਇਹ ਕਮਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦਾਸ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ!"
ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ ਹੈ :
ਛਲ ਕਪਟ ਤੇ ਬਦੀ ਦੀ ਹਾਲੇ ਨਾ ਹਾਰ ਹੋਈ 
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਵਣ ਜਲਾ ਰਹੇ ਹਾਂ 

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਰੰਗ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੁਸ਼ਿਹਰੇ ਦੇ ਲਾਗੇ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਗ਼ਜ਼ਲ ਚੋਂ ਨਜਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ:
ਇੱਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹਰਣ ਤੇ ਦੂਜੇ ਸੁੱਟਿਆ ਵਣੀਂ ਬਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ 
ਪੁਤਲਾ ਕੱਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਕਿਓਂ ਆਏ ਸਾਲ ਜਲਾਈਦਾ ?

ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ 

ਕੌਣ ਗਿਆ ਸੀ ਆਇਆ ਕੌਣ 
ਇੱਕ ਸੀ ਰਾਮ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰੌਣ

ਕੌਣ ਸ਼ੰਭੂਕ ਤੇ ਕਿਹਡ਼ਾ ਬਾਲੀ 
ਯਾਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਕੌਣ 

ਕਿਸਨੇ ਕਿਸ ਦੀ ਮੰਜੀ ਠੋਕੀ 
ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸ ਦੀ ਕੱਸੀ ਦੌਣ

ਦੋ ਪੁਡ਼ ਸੀ ਘਿਸਰਨ ਤੇ ਆਏ 
ਪਿਸ ਗਏ ਵਾਨਰ ਆਵਾਗੌਣ

ਲਡ਼ੇ ਦ੍ਰਾਵਡ਼, ਮਰੇ ਦ੍ਰਾਵਡ਼ 
ਜਿੱਤੇ ਆਰੀਆ, ਹਰਿਆ ਕੌਣ


ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇ ਤੇ ਰਾਮ ਵੀ.......ਪਰ ਸੀਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਹਾਲੇ ਵੀ ਓਹੋ ਹੀ ਹੈ .......ਇੱਕ ਵਲੋਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜੇ ਵਲੋਂ ਘਰ ਤੋਂ ਕਢ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ............ਵਾਨਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਭਗਤੀ ਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਲਿੰਗ ਕਲਾਸ ਲਈ ਹੁੱਬ ਕੇ ਵਰਤ ਰਹੇ ਨੇ...........ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਪੂਛਾਂ ਉੱਗ ਆਈਆਂ ਨੇ.....ਪਰ ਸ਼ਰਾਪ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਚੇਤਾ ਦੁਆਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਮਵੰਤ ਚੰਗੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਖ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ!
ਇਸ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅੰਗਰੇਜ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਪੋਸਟ ਕੀਤੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਵੀ ਧਨ ਵਾਲੀ ਹੈ:
ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੋਡ਼ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੈ ..... ਰਾਵਣ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਤੋਂ 
ਲਡ਼ਨ ਦੀ ਲੋਡ਼ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਹੈ .....ਆਪਣੇ ਵਢੇ ਹੋਏ ਅੰਗੂਠੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲੈਣ ਲਈ 
ਰਾਵਣ ਦੇ ਕੱਲੇ ਕੱਲੇ ਫੌਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦਸ ਦਸ ਸਿਰ ਉੱਗ ਆਏ ਹਨ 
ਲਡ਼ਾਈ ਗੁੰਝਲ ਦਾਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ 
ਪਰ 
............
..............
ਤਪ ਲਵੇ ਥਲ 
ਜੋਰ ਲਾਕੇ ਤਪ ਲਵੇ 
ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇਤਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਨਗੇ 
.................
..............
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਡ਼ ਹੈ ,ਉਹ ਲਡ਼ਨਗੇ 
....................
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਡ਼ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ 
ਲੱਕ ਬੰਨ ਪੱਤਣਾ ਤੇ ਖਡ਼ੀਆਂ
--------------------------------
ਸਾਹਿਬਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਪੋਸਟ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ:ਏਨੀ ਵਾਰੀ ਮਰਕੇ ਵੀ ਜੇ ਝੁਕੀ ਨਾ ਓਹਦੀ ਕਮਰ ਹੈ,ਏਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤਾਂ ਫੇਰ 'ਰਾਵਣ ਅਮਰ ਹੈ'...ਲਓ ਪੜ੍ਹੋ ਪੂਰੀ ਰਚਨਾ  
 ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਜਲਾਓਗੇ ਉਸ ਸ਼ਖਸ ਨੂੰ,
ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਿਟਾਓਗੇ ਓਹਦੇ ਅਕਸ ਨੂੰ..
ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਜਲਾਕੇ ਵੀ ਜੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ,
ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਹੀਏ ਜਨਤਾ ਫੇਰ ਸ਼ੁਦੈਣ ਨਹੀ..
ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਹਵਾ ਦਿਓ,
ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਨਈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਲਾ ਦਿਓ..
ਉਹ ਬੰਦਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਭਗਤ ਸੀ,
ਮਹਿਮਾ ਓਹਦੀ ਗਾਉਂਦਾ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੀ..
ਮੰਨਿਆ ਚਲੋ ਵੈਰ ਓਹਨੇ ਕਮਾਇਆ ਸੀ,
ਵੈਰ ਵੀ ਕਾਹਦਾ ਲਾਂਭਾ ਹੀ ਤਾਂ ਲਾਹਿਆ ਸੀ..
ਮਿਲੀ ਸਜ਼ਾ ਗਲਤੀ ਦੀ ਮੁੱਕਿਆ ਵੈਰ ਹੈ,
ਸਾਡੇ ਦਿਲੀਂ ਪਰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕਿਉਂ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ..
ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਜੇ ਦਿਲ ਚ ਸਾਡੇ ਜਗਾ ਨਹੀਂ,
ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵੀ ਫਿਰ ਕੋਈ ਵਜਾ ਨਹੀਂ..
ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਵੀ ਸਿਵਾ ਸੀ ਓਹਦਾ ਸੇਕਿਆ,
ਕੱਲ ਫੇਰ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਚ ਖਡ਼ਾ ਵੇਖਿਆ..
ਏਨੀ ਵਾਰੀ ਮਰਕੇ ਵੀ ਜੇ ਝੁਕੀ ਨਾ ਓਹਦੀ ਕਮਰ ਹੈ,
ਏਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤਾਂ ਫੇਰ 'ਰਾਵਣ ਅਮਰ ਹੈ'....
.................###..................

ਖਲਨਾਇਕ ਤੋਂ ਨਾਇਕ ਵੱਜੋਂ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਰਾਵਣ

.....ਤੇ ਹੁਣ ਉਠ ਰਹੀ ਹੈ ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੰਗ !
ਜਿਓਤੀ ਡੰਗ
ਦੁਸਹਿਰੇ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕਈ ਵਾਰ ਖਿਆਲ ਨਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਵਾਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਮਕਾਰਾ ਜਿਓਤੀ ਡੰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਚਨਾ ਚੁਣੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਕਿਤੇ ਪਸੰਦ ਆਈ.  ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹਨਾ  ਨੇ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਇਲ ਤੇ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚਲਾ ਸੁਨੇਹਾ ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ. ਏਸੇ ਭਾਵਨਾ ਅਧੀਨ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਏਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.  ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਵਰਗਾ ਭਰਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ. ਰਚਨਾ ਛੋਟੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ. ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਗ ਜਾਂ ਇਹ ਰਚਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਗੀ ਨਾ ਲੱਗੇ ਪਰ ਜਿਓਤੀ ਡੰਗ  ਵੱਲੋਂ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਚੁਣੀ ਗਈ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਉਠਾਈ ਗਈ ਦਲੀਲ ਵਜ਼ਨਦਾਰ ਹੈ. ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਨਾਮ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ  ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਪਰਮ ਭਗਤ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਾਮ ਭਗਤ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੋਣੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਭਰਾ ਮਿਲੇ...! ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸਿਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਚਿਰਾਂ ਤੋ ਬਣੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ? ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ. - ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ                                                                                                
यह स्कैच देवदत्त से साभार 

ਇਕ ਗਰਭਵਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ, "ਤੇਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਦਾ ਹੈ ਭੈਣ ਜਾਂ ਭਰਾ ?"
ਬੇਟੀ :- ਭਰਾ
ਮਾਂ :- ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ?
...
ਬੇਟੀ :- ਰਾਵਣ ਵਰਗਾ
ਬਾਪ :- ਕੀ ਬਕਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ
ਬਾਪ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ , ਮਾਂ ਨੇ ਗਾਲ ਕਢੀ
ਬੇਟੀ :- ਕਿਓਂ ਮਾਂ ? ਭੈਣ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ì
ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਓੰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹਥ ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਭਰਾ
ਕਿਸ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ?
ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਸਾਥ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ
ਲੇਕੇ ਮੈ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ ?
ਅਤੇ ਮਾਂ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ,ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬਨਵਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੈਰ ਕੋਲ ਰਹਿ
ਕੇ ਆਈ ਦਾ ਕਲੰਕ ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਕਦ ਤਕ ਸੁਣੇਗੀ ਤੇ ਕੱਦ ਤੱਕ
" ਰਾਮ " ਨੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਦੇਈ ਜਾਵੇਂਗੀ ??????????
ਮਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਾਪ ਚੁੱਪ ਸੀ ...............................

ਅੱਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣਾਂ ਦਾ ਹੀ ਸਾਹਮਣਾ//ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੱਗੂ

ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਪੁਤਲੇ ਜਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ !
ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੱਗੂ 
ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੱਗੂ ਆਪਣੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਬੜੇ ਲੰਮੇ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਜਗਰਾਓਂ ਡੇਟਲਾਈਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ/ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ  ਖਬਰਾਂ ਉਸਦੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ.  ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਇਲੈਟਰੋਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪੂਰੀ ਮੁਹਾਰਤ ਹੈ. ਇਸ ਵਾਰ ਦੁਸਹਿਰੇ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ. --ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 
ਨਾ ਮੈਂ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ.....?
ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੰਗੇ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸਹਿਰਾ ਮਨਾਓ
ਹਰ ਨੁੱਕਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਰਾਵਣ
ਬਦੀ 'ਤੇ ਨੇਕੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੁਸਹਿਰਾ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਇਕੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਬਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮੇਘ ਨਾਥ ਦੇ ਪੁਤਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਲ ਭਰ ਸਤੁੰਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਕੇ ਬਦੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਪਰ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਅੱਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਦੀ ਹੀ ਬਦੀ ਭਾਰੂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਰਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਮ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਪੂਰਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਢਾਲ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨਿਆਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ। ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਦਿ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਜਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਲਤੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਵਣ,ਮੇਘਨਾਥ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਜਲਾ ਕੇ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ ਪਰ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋਰ ਲੱਖਾਂ ਰਾਵਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਵਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਨਾਸੁਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਡਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹਮਦਰਦੀ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਸਾਡੇ ਖੁਦ ਦੇ ਮਨਾ ਅੰਦਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਾਊਮੈ ਦਾ ਦਾਣਾ ਪਾ ਕੇ ਖੁਦ ਪਾਲ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਖਰ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣਾਂ ਦਾ ਹੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡ਼ਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੇਨੇ ਦੀ ਚਿਡ਼ੀ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿਡ਼ੀ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤ 'ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਮਲੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੇ ਦੋਹੀਂ ਹਥੀਂ ਇਸਨੂੰ ਲੁੱਟਿਆ। ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਬਤੀਤ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਫੌਹਡ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਅਤੇ ਸੋਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਜਮਾਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਵੀ ਭਾਰਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿਡ਼ੀ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਪਰਵਾਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਭਾਰਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 60 ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿਡ਼ੀ ਦੇ ਖੰਭ ਸਾਡੇ ਹੀ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਨੋਚ ਲਏ। ਜਿਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕੰਗਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਹੀ ਕੰਗਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਿਆ ਖਡ਼੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਜੇਕਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਦੌਡ਼ਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਵਣ ਸਾਡੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਹਲਕੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਗਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੀ ਬਹੁਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਾਊ ਸਾਧਨ ਵਜੌਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਦੌਡ਼ਾਓਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰ ਹਲਕੇ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾਮੂਲੀ ਹੈਸੀਅਤ 'ਚ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਇਨਾਂ ਧਨ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਤੱਕ ਰੋਟੀ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਆਗੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਫ ਪਸੰਦ ਬੰਦੇ ਜਾਂ ਜੁਡੀਸ਼ਰੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚੀ ਕਿ ਬੱਝਵੇਂ ਤਨਖਾਹ-ਭੱਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਪਾਸ ਬੇਅਥਾਹ ਧਨ ਕਿਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ? ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਵਣ ਹਨ। ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਧਾਰਮਿਕ ਚੋਲੇ ਪੇ ਕੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਸਾਧ। ਅੱਜ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੇਹਦ ਵਧੀ ਹੋਈ ਮੰਹਿਗਾਈ ਸਦਕਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤੁੰਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਾਸ ਜਿਆਦਾ ਧਨ ਹੈ ਉਹ ਦੋ ਨੰਬਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਧਨਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਨੰਬਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਮਾਨਸਿਕ ਸਤੁੰਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਜਿਸ ਪਾਸ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤੁੰਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਾਲਾਤਾ ਵਿਚ ਲੋਕ ਮਾਨਸਿਕ ਸਤੁੰਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਦੁਵਾਰਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਜੋ ਖੁਦ ਨੂੰ ਰੱਬ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇਈ ਬੈਠੇ ਹਨ ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਵਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤੀਸਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਮੋਟੇ ਢਿੱਡਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾਂ ਹੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਬਲਿਕ ਸਰਵੈਂਟ, ਭਾਵ ਜਨਤਾ ਦੇ ਨੌਕਰ। ਪਰ ਇਥੇ ਸਥਿਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਰਜਾ ਚਾਰ ਦੀ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਬਲਿਕ ਦਾ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰਾਂ ਪਾਸ ਆਪਣੀ ਹੱਕ ਦੀ ਕਮਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਚੌਗੁਣਾ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਅੱਗੇ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੇਡ਼ਿਆ ਹੀ ਨਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਘਰ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਸਮੇਤਚ ਸਾਰੇ ਖਰਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਕਮਾਈ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਉਹ ਕਿਰਦਾਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾਂ ਦੇਖਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਚਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਅਫਸਰਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨਿਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਆਮ ਪਬਲਿਕ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਕਾਸ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਘਪਲੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਗੈਰ ਮਿਆਰੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮੋਟੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਆਮ ਪਬਲਿਕ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕਮਾਈ ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਟੈਕਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਰਾਵਨ ਰੂਪੀ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਜਿਥੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ ਉਥੇ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਜੋ ਕਿ ਅੱਜ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਥਾਜ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੰਹਿਗਾਈ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਭ੍ਰਿਸਟਾਚਾਰ, ਲਾਚਾਰੀ, ਦਹੇਜ, ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਅਲਾਮਤਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਚਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਬਾਦੀ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਥਾਜ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਰਾਵਣ, ਮੇਘਨਾਥ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਛੋਟੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਿੰਨਾਂ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਰਾਵਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ ਰਾਵਣ-ਮੇਘਨਾਥ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਹਰ ਸਾਲ ਜਲਾ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਤੁੰਸ਼ਟੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਆਓ ! ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਪਹਿਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਰਾਵਣਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹੀ ਕਦਮ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰੀਏ।
ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੱਗੂ
98723-27899